خودم را جا گذاشته ام

 

/  

   هر شب/ درست 


                راس ساعت دلتنگی 
           
               از جلوی پنجره های پر لبخند


                      با چمدانی پر از سنگینی سایه ها
                                        به زیر تیر ِ چراغی که
                                                به شب نشسته است
                                                  باز هم / باز می مانم
                     مانده ام
               عقربک های ساعت را
                          چگونه تعمیر کنم
               تا درست راس ِ ساعت دلتنگی 
                 
                            بر هم نلغزند
       آخ که دیگر
           به هر چه صبوری و ترانه است
                                     تنم کهیر می زند
   بماند که شعرم
                   به زیر کاغد هم
               در لب به لب ِ نشانی ات
                                          به تبخال می رسد

/ 4 نظر / 6 بازدید
درود

بر خلاف تو! پنجره ای را پر لبخند نمی بینم و زیرِ تیر چراغ برق کمتر نشانه ای زان کو دلم در هوای اوست! از پنجره بیزارم کز هر برج و بارویی مستحکم ترست و در پشت آن نیست مگر شخصی که در این روزگار وانفسا بدنبال بازیچه ای لحظه ها را شمارش می کند و لبخندش بر لب خشکیده است!

رندانه

احسنت... سلام بر روشن گرامیم... خوشحالم بعد از سکوتی ...باز مینویسی چقدر دلم تنگت بود... .. عزیز ...تو نیز لینک مرا بردار اگر سنگینی میکنم... مرا از نوشته هایت بهره هاست ...چه تفاوت دارد که من کجایم ... الهی غم نبینی علی یارت[گل][گل]

درود

سکوتت بر آنم داشت تا سکوت کنم چیزی ننویسم و چون تو فقط برای سایه ام بنویسم! چون سایه ام تنها همره منست تا پایان زندگی و آخرین نفسی که بر خواهم آورد! به خوشی یا زجر! برای تو چه اهمیتی دارد؟؟؟ شاگرد خوبی هستم و شادمان کز تو نیز چیزی آموخته ام و تجربه ای اندوخته به عنوان استاد و آموزنده! به تو احترام می گذارم و سر تعظیم فرود می آورم در برابرت تا پایان عمر! پیروز باشی