روزی روزگاری

خودم را جا گذاشته ام

 

/  

   هر شب/ درست 


                راس ساعت دلتنگی 
           
               از جلوی پنجره های پر لبخند


                      با چمدانی پر از سنگینی سایه ها
                                        به زیر تیر ِ چراغی که
                                                به شب نشسته است
                                                  باز هم / باز می مانم
                     مانده ام
               عقربک های ساعت را
                          چگونه تعمیر کنم
               تا درست راس ِ ساعت دلتنگی 
                 
                            بر هم نلغزند
       آخ که دیگر
           به هر چه صبوری و ترانه است
                                     تنم کهیر می زند
   بماند که شعرم
                   به زیر کاغد هم
               در لب به لب ِ نشانی ات
                                          به تبخال می رسد

+   roshan-m ; ٩:٥۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱۱/٤

design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir