روزی روزگاری

 

کفی خاک وطن کو تا بریزم

بفرق سر به روز بینوا ئی!

فرزاد جاسمی

 

 

افلاک نهادی و تو در کعبه ی دل،

 خرگاه زدی که من نمازت بکنم

جان و دل و هستی خود و جمله وجود،

قربان تو و نذر و نیازت بکنم

بشکسته دل خسته و خونین مرهم،

بنهاده چو کودکش پرستار شدی

صد حلقه ز مهر بگردنم افکندی،

تا سجده و هم محرم رازت بکنم

بر شانه ی خود خرمن مو افشاندی،

تا مست ز عطر بی مثالش بشوم

رقصان چو یکی ماهی چالاک  و مرا،

هوشی نه که که گوش بسازت بکنم

آهوی رمان دل چو خوش صید تو و،

اندر پی تو روان شتابان می بود

تا وقت سحر نغمه ی عشق در گوشم،

خواندی و طلب که بوس و نازت بکنم

بر دامن پر مهر و وفایت سر من،

گرفته غم زمانه ام بزدودی

یک ذره ز شهد لب و این بنده اسیر،

تا بندگی از حرص و ز آزت بکنم

بردی به اشاره های ابرو و دو چشم،

دین و دل ما بغارت ای ماه معین

کفتر بچه گان سینه را طعمه ی دام،

تا مرغ دلم اسیر بازت بکنم

***

+   roshan-m ; ٥:٥٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۸/۱۱

design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir