روزی روزگاری

 

+   roshan-m ; ۱٠:٥٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱۱/٢۱

باز باران بی ترانه

باز باران بی ترانه
باز باران ,با تمام بی کسی های شبانه
می خورد بر مرد تنها ,می چکد بر فرش خانه
باز می اید صدای چک چک غم...باز ماتم
من به پشت شیشه ی تنهایی افتاده
نمی دانم...نمی فهمم
کجای قطره های بی کسی زیباست؟؟؟؟
نمی فهمم, چرا مردم نمی فهمند
که ان کودک که زیر ضربه شلاق باران سخت می لرزد
کجای ذلتش زیباست؟؟؟
نمی فهمم..کجای اشک یک بابا
که سقفی از گل و اهن به زور چکمه ی باران
به روی همسر و پروانه های مرده اش ارام باریده
کجایش بوی عشق وعاشقی دارد؟؟؟
نمی دانم..نمی دانم چرا مردم نمی دانند
که باران, عشق تنها نیست
صدای ممتدش در امتداد رنج این دلهاست
کجای مرگ ما زیباست...نمی فهمم!!!!؟
یاد ارم, روز باران را
یاد ارم مادرم در کنج باران مرد
کودکی ده ساله بودم
می دویدم زیر باران..از برای نان
مادرم افتاد
مادرم در کوچه های پست شهر ارام جان می داد
فقط من بودم و باران و گل های خیابان بود
نمی دانم
کجای این لجن زیباست؟؟؟؟
بشنو از من, کودک من
پیش چشمم, مرد فردا
که باران هست زیبا از برای مردم زیبای بالادست
و ان باران که عشق دارد ...فقط جاریست برای عاشقان مست
و باران من و تو درد و غم دارد
خدا هم خوب می داند که
این عدل زمینی ,عدل کم دارد

 

 

شعر قشنگی بود که حیفم اومد برات ننویسم

+   roshan-m ; ۱۱:٤٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱۱/۱٧

تقدیر

در انبساطی ناگزیر

 

بودن خویش را دور شدم

آنگاه که

ثانیه ها تصویرگر تقدیر بودند

               و

آرزوها در انجمادی سخت

            آرام

                آرام

                         شکستند

 و من

نظاره گری که نبودم

پیوندگاه خاطره ها و آرزوها

دامن پرگاری که

  بی تلاقی

بودن خود را دور می زد

+   roshan-m ; ۳:٠٤ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱۱/۱٥

ووووووووو

وقتی که گرگ ها به تعزیت تو
ضجه های سوزناک سر می دهند
انگشت اتهام را
به سوی چه کسی دراز کنیم ؟

+   roshan-m ; ۱٢:٢٥ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٧/۱۱/۱٢

چقدر گفتیم من

من می توانم ...
من لایق ترم ...
من ...
چقدر گفتیم من
و من وتویی که آواره این همه من هستیم
چقدر از قشنگ ترین کلمات غزل واره شعار ساختیم
چقدر چشم انتظار فردا ها ماندیم
چقدر ظالمانه در نگاه معصومی ، خندیدیم
چقدر از نگاه خیس چشم ها شعر نوشتیم
چقدر مغرور بودیم ...
و آن روز که آینه صداقت را برسنگ خودخواهیمان کوبیدیم
ای کاش لحظه ای
تصویر زشت غرورمان را در تکه تکه های آن می دیدیم
ای کاش عاشق بودیم
نه..
نه..
من نبودم
چه می گویی!
اگر آینه ای شکست دست دروغ بود نه سنگ غرور
آری
راست میگویی
 تو نبودی
...
چه راحت دروغ می گویم
آخر کدام آینه اشک میریزد؟
کدام صداقت است که از سرما یخ زده باشد؟
کدام غرور است که شکسته شده باشد؟کدام؟
چقدر حرف زدیم
ولی هنوز گونه ای خیس است
بگذریم
تو راست میگویی...
تو بمان و بخواه و بگو..
ولیکن مپرس که چرا آسمان ایمان خاکی است

+   roshan-m ; ۳:٢٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱۱/٩

.................

دلتنگ می شوم
شعری می خوانم
آلبوم عکس هایم را ورق می زنم
سیگاری روشن می کنم
به دیوار تکیه می دهم
با فندکم بازی می کنم
خاکسترسیگارم روی آلبوم عکس می ریزم
 
گلدان ها چقدر رقت انگیز شده اند
تلفن به صدا در می آید
به شماره ی روی صفحه نگاه می کنم
 کنار پنجره می روم
به کوچه ی خالی از رهگذر خیره می شوم
   
 

...

به دیوار تکیه می دهم
دلتنگ می شوم
آلبوم عکس هایم را ورق می زنم
شعری می خوانم
و سیگاری روشن می کنم .

لینک مطلب نظرات

+   roshan-m ; ۳:٠٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱۱/۸

خودم را جا گذاشته ام

 

/  

   هر شب/ درست 


                راس ساعت دلتنگی 
           
               از جلوی پنجره های پر لبخند


                      با چمدانی پر از سنگینی سایه ها
                                        به زیر تیر ِ چراغی که
                                                به شب نشسته است
                                                  باز هم / باز می مانم
                     مانده ام
               عقربک های ساعت را
                          چگونه تعمیر کنم
               تا درست راس ِ ساعت دلتنگی 
                 
                            بر هم نلغزند
       آخ که دیگر
           به هر چه صبوری و ترانه است
                                     تنم کهیر می زند
   بماند که شعرم
                   به زیر کاغد هم
               در لب به لب ِ نشانی ات
                                          به تبخال می رسد

+   roshan-m ; ٩:٥۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱۱/٤

مرا با خود بیاور

اززیر درخت چنار می آیی؟

باقی مانده مرا با خود بیاور

پلکهایم را برای حاجتی گره زده ام

              و

اینجا در قنوت سرد دستهایم

هیچ معجزه ای جوانه نمی زند

             و

موریانه ها چون مجسمه سازی

پیکره چوبینم را می تراشند

ونفس در گلویم ترشیده می شود

وزمان در گذر عبور جا می ماند

و زمین با ریشخندی

 گودال حضور را نشانه می رود

و...

+   roshan-m ; ٧:۱۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱۱/٢

بگو

 

چرا لبخند می زنی .بگو که من دیگر خاطره هم نیستم. بگو! چرا دوباره سکوت کرده ای؟ من اینجا نشسته ام. نکند دوباره نمی بینی؟

+   roshan-m ; ۳:۱٢ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱۱/۱

design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir